Dejan Stanković, poznat pod nadimkom Kralj, našao se među kandidatima čije su prijave formalno ocenjene kao ispravne na konkursu za generalnog direktora Radio-televizije Srbije. Ta činjenica sama po sebi otvorila je pitanje ne kvaliteta konkursa, već kriterijuma po kojima se on uopšte sprovodi.
Reč je o osobi bez prepoznatljivog profesionalnog iskustva u oblasti medija, javnog servisa ili upravljanja složenim sistemima kakav je RTS. Njegova ranija javna vidljivost ne vezuje se za medijski rad, već za rijaliti programe, estradne nastupe i niz samopromotivnih epizoda koje nemaju nikakvu dodirnu tačku sa ulogom generalnog direktora javnog servisa.
Stanković se prethodno pojavljivao i kao kandidat za direktora osnovne škole u Beogradu, iako za to nije ispunjavao ni zakonske ni stručne uslove, što je izazvalo pobunu roditelja i dodatno dovelo u pitanje način na koji se kadrovske odluke donose u javnim institucijama. Uprkos tome, njegova kandidatura za RTS prošla je administrativni filter.
Suštinski problem, međutim, nije u samom Stankoviću, već u sistemu koji omogućava da se ovakvi kandidati pojavljuju kao „regularna opcija“ za najvažnije funkcije u državi. Njegova uloga je simptom šire prakse u kojoj se granica između ozbiljnih javnih funkcija i političko-medijskog performansa briše, a institucije se pretvaraju u pozornicu.
Kandidatura Dejana Stankovića za direktora RTS-a zato ne govori ništa o njegovim sposobnostima, ali mnogo govori o stanju društva, javnog servisa i mehanizmima koji ga danas oblikuju. U tom smislu, on nije izuzetak, već ilustracija sistema u kojem se i ozbiljne institucije tretiraju kao deo šireg političkog spektakla, čiji ceh na kraju plaćaju građani.
Naslovnica
Foto: YouTube printscreen
