19. januar 2024.
Pre šezdeset godina ovog meseca, magazin “Time” je proglasio Martina Lutera Kinga mlađeg za čoveka godine 1963, čime je postao prvi solo crnac koji je nosio titulu, koja je kasnije preimenovana u Ličnost godine. Nakon Marša na Vašington i Kingovog kultnog govora na nacionalnoj televiziji, on je bio prikladan primalac titule date osobi koja je učinila najviše da utiče na vesti u prethodnoj godini. Čitaoci su na stranicama ovog priloga upoznali Kinga koji je bio nesavršen, živahan i čije je vođstvo bilo „više inspirativno nego administrativno“. I ovaj King je bio izuzetan čovek.
Dihotomija otkriva da je King postao mitologizovan — sa velikim posledicama po današnju demokratiju. Obogotvorenje Kinga stvara kontrast između njega i vođa društvenih pokreta u sadašnjosti. To omogućava kritičarima da preziru njihovu taktiku i rugaju se njihovim pokretima kao ne-kraljevskim.
Takođe obeshrabruje naporan aktivizam neophodan za stvaranje društvenih promena. Kako je Dajan Neš, osnivačka vođa Studentskog nenasilnog koordinacionog odbora (SNCC), zabrinuta da će se dogoditi, javno obožavanje Kinga ostavlja Amerikance da čekaju da se pojavi sledeći transcendentni lider koji se pojavljuje jednom u generaciji. Oni ne razumeju da su dostignuća građanskih prava iz 1960-ih proizašla iz godina usaglašenog aktivizma kadrova lidera, od kojih nijednom nije bio bez nedostataka ili je izbegao kritiku.
Oživljavanje savremenih medijskih portreta Kinga, takođe otkriva da su veliki lideri često omraženi, omalovažavani i okarakterisani kao domaće pretnje. Ovi lideri ne moraju nužno da dobiju zvezdani tretman od strane medija.
Razumevanje ove stvarnosti može omogućiti ljudima u sadašnjosti da postanu više radoznali u vezi sa savremenim pokretima i ispitaju osećanja antipatije prema novim liderima i pokretima.
Ako ljudi shvate da su veliki lideri prošlosti bili prepoznatljivi ljudi, da su idilični društveni pokreti nostalgije nekada bili krajnje nepopularni, videće da takvi napori nisu relikti nekog drugog vremena. Oni su i dalje prisutni u 2024. Pitanje je da li ljudi današnjice mogu da prepoznaju nove velike lidere?
Izvor: Time
