Vargas Ljosa je dobio Nobelovu nagradu za književnost 2010. godine, a među njegovim najpoznatijim delima su “Teta Julija i scenarista”, “Smrt u Andima” i “Rat za kraj sveta”.
Rođen je 28. marta 1936. godine, a prvi roman “Vreme heroja” 1963. godine, nakon čega je napisao desetine romana, drama i eseja. Rano je napustio socijalističke ideje i priklonio se konzervativnim stavovima, a 1990. kandidovao se za predsednika Perua, navodeći da želi da spasi svoju zemlju od ekonomskog haosa i marksističke pobune, preneo je Rojters.
Izgubio je u drugom krugu od Alberta Fuhimorija, tada nepoznatog agronoma i univerzitetskog profesora koji je kasnije bio u zatvoru zbog zločina u vezi sa ljudskim pravima i korupcijom. Frustriran zbog gubitka na izborima, pisac se preselio u Španiju, ali je ostao uticajan u Latinskoj Americi, oštro kritikujući levičarske lidere, posebno tadašnjeg predsednika Venecuele Uga Čavesa.
Neki od najznačajnijih pisaca iz Južne Amerike izgradili su imena u svetu i njihova dela prevođena su širom plenete, a među njima je i Kolumbijac Gabrijel Garsija Markes, prijatelj, a u nekim periodima i rival Vargasa Ljose.
Poznato je da dvojica književnika nisu pričali decenijama pošto je Vargas Ljosa udario Garsiju Markesa u lice u meksičkom bioskopu 1976.
Postoji više verzija priča o razlozima za to.
Prijatelji Garsije Markesa smatraju da je do svađe došlo zbog bliskosti Vargasa Ljose i tadašnje Markesove supruge Patrisije.
Međutim, Vargas Ljosa je studentima Univerziteta u Madridu 2017. ispričao da su se sukobili zbog različitih stavova o Kubi i tadašnjem komunističkom lideru te zemlje Fidelu Kastru.
Pomirili su se 2007, a Vargas Ljosa je tri godine kasnije dobio Nobelovu nagradu.
Postao je prvi južnoamerički pisac sa tim priznanjem još od 1982. godine, kada je nagrada uručena baš Gabrijelu Garsiji Markesu.
Izvor: NIN
Foto: Aleks Gonzales, Zuma Press
