Pitanje koliko Radio-televizija Srbije troši na oglašavanje u medijima otvorilo je novu raspravu o načinu na koji javni servis koristi svoje komercijalne budžete, ali i o tome kako se javni podaci tumače u različitim analizama.
Povod za polemiku bila je objava Cenzolovke, u kojoj se navodi da je RTS u periodu od 2020. godine do danas za promociju svojih televizijskih programa u pojedinim medijima potrošio više od 90 miliona dinara. Prema toj analizi, značajan deo tih sredstava usmeren je ka tabloidnim i komercijalnim portalima i štampanim izdanjima, uključujući medije kao što su “Informer”, “Kurir”, “Alo”, “Srpski telegraf” i druge.
U toj interpretaciji podataka, RTS se pojavljuje kao jedan od najvećih javnih oglašivača u zemlji, što otvara pitanje zbog čega javni servis sa nacionalnom pokrivenošću uopšte investira u dodatnu promociju svojih programa u medijima koji su, prema oceni kritičara, već dominantno prisutni na tržištu i često predmet polemika u javnosti.
Međutim, iz Radio-televizije Srbije stiže drugačije tumačenje istih finansijskih podataka. U demantiju koji je usledio nakon objave, RTS navodi da je ukupna vrednost zaključenih ugovora u periodu od 2020. do 2025. godine iznosila oko 73,5 miliona dinara neto, dok je realizovani iznos u praksi bio znatno manji. Time se osporava tvrdnja da je potrošeno više od 90 miliona dinara, uz napomenu da su određeni podaci u javnoj interpretaciji pogrešno agregirani ili vremenski drugačije posmatrani.
Dodatno, RTS naglašava da se oglašavanje ne finansira iz sredstava prikupljenih kroz pretplatu građana, već iz komercijalnih prihoda koje javni servis ostvaruje na tržištu. Kao cilj ovih kampanja navodi se promocija sopstvenih programskih sadržaja i unapređenje vidljivosti u javnosti, odnosno jačanje korporativnog imidža.
Ipak, suština spora ne leži samo u razlikama između 73 i 90 miliona dinara, već u širem pitanju transparentnosti i kriterijuma oglašavanja javnih institucija u medijskom prostoru. Kritičari postavljaju pitanje logike ulaganja u medije koji istovremeno često kritikuju rad javnog servisa, dok sa druge strane RTS insistira na komercijalnoj prirodi ovih odluka i zakonitosti postupaka javnih nabavki.
Ovaj slučaj ponovo otvara i širu temu odnosa javnih servisa i tržišta medijskog oglašavanja u Srbiji, gde granica između informisanja, promocije i političkog konteksta često postaje predmet različitih interpretacija.
U tom smislu, rasprava o tačnom iznosu postaje samo jedan deo šire slike — one u kojoj se prepliću finansijska transparentnost, uređivačka politika i uloga javnog servisa u medijskom sistemu.
Naslovnica
Foto: YouTube printscreen
